پس او زنى است كه در دنيا واسطه بوده در ميانهء مرد زانى و زن زانيه ؛ و اما آن زنى كه سرش سر خوك و بدنش بدن حمار ، پس او زنى است كه در دنيا سخن‌چين و دروغگو بوده ؛ و اما زنى كه صورتش چون صورت سگ و آتش داخل مىشد در دبر او و خارج مىشد از دهانش ، پس او زنى است كه ذخيره‌كننده باشد از مال شوهرش براى خود بدون رضايت شوهر و نوحه‌كننده باشد در مجالس عزا به نحوى كه صداى او را نامحرمان بشنوند و حسد برنده باشد بر زنان ديگر از هوو و غيره ؛ پس فرمود پيغمبر خدا صلى الله عليه و آله و سلم : واى به حال زنى كه به غضب بياورد شوهر خود را و خوشا بر احوال زنى كه خوشحال نمايد از خود شوهر را . و در روايت ديگر فرمود : هر مردى كه راضى شود به زينت نمودن زن خود و خارج شدنش از در خانه ، پس آن مرد ديّوث است و معصيت‌كار نيست كسى كه به آن مرد بگويد ديّوث ؛ و زن هرگاه خارج شود از در خانه خود زينت كرده و عطر زده ، و مرد او هم راضى باشد به اين امر ، ساخته مىشود براى آن مرد به هر قدمى كه زن برمىدارد خانه‌اى در آتش جهنّم . « 1 » و در روايت ديگر است در كتاب نكاح وسائل از حضرت صادق از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : زنى كه عطر بزند و خارج شود از در خانهء خود ، پس آن زن لعن كرده مىشود تا آن‌كه برگردد به خانهء خود هر زمانى كه برگردد . « 2 » در ثواب الاعمال است از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ، هركس سركشى كند در خانهء همسايه ، پس نظر كند صورت مردى يا موى زنى يا شيىء از بدن زن ، حق است بر خدا كه داخل كند او را در آتش جهنّم با منافقين ؛ آن منافقينى كه عقب مىگردند عورات زن‌ها را در دنيا ؛ و خارج نمىشود از دنيا تا آن‌كه رسوا كند او را خدا ، و ظاهر كند براى مردم عورتش را در آخرت ؛ و كسى كه پر كند دو چشم خود را از زنى كه حرام است بر او ، پر مىكند خدا آن دو چشم را در روز قيامت از ميخ‌هاى آتشين ، و پر مىكند دو چشم او را از آتش تا وقتى كه حساب خلايق تمام شود ؛ پس امر كرده مىشود به آتش جهنّم تا بگيرد او را . و فرمود : كسى كه مصافحه نمايد با زنى كه حرام است بر او ؛ يعنى نامحرم و اجنبيّه است ؛ پس رو آورده و توجه نموده به غضب خدا ؛ و كسى كه خود را بچسباند به زنى كه نامحرم و اجنبيّه است ، بسته مىشود با شيطان در يك زنجير ؛ پس انداخته مىشوند هر دو در آتش . و باز فرمود : كسى كه مصافحه كند با زن نامحرم ، حاضر مىكنند او را در روز قيامت با غل

--> ( 1 ) . بحار ، ج 100 ، ص 249 ( 2 ) . كافى ، ج 5 ، ص 518